Déjà vu

Zsuwasz mnie po krawędzi lęku.
Ale zanim…
Rozpędzasz. Zwalniasz.
Hamujesz. Znów rozpędzasz.
Myśli w pościgu.
Gubię. Słucham. Znów gubię.
Wyostrzam zmysły.
Minuta po minucie.
Zanim z ust padnie "Miałem déjà vu".

Po takich słowach,
kto by nadążył czekać do rana.
Zapalam i gaszę.
Całą noc próbuję ułożyć strach na poduszce.
Csii....
Ważę słowa z uwagą.
Z uwagą i troską.
Zawieszam na ramionach Chrystusa.

Tej nocy
poduszki nakarmiłam łzą.
Setki razy budziłam powieki
Z nadzieją na słowo.

Już bardziej ze strachu
niż z łaknienia snu czekałam świtu.
Padło "żyję, przepraszam"
Albo odwrotnie "przepraszam, żyję"
Nie pamiętam kolejności.
Nie chcę pamiętać.