Dwoistość

Dwoistość
Pamięci Ojca

Ponoć Bóg wie gdzie
syty wbrew sobie
czasami wbrew
bywa nigdzie

Zachwyt nad stworzonym światem
(w najmniej stosownym momencie)
pod opuchłymi powiekami
od zbyt wyśnionych snów

Wiesz
iż to zbyt śmiertelna ułomność
która jest jedyną zapłatą
za zbyt zimne kalkulacje

Wiara jest zgrzytem żywotnej sytości
pachnącej zbyt idyllicznym słońcem –
światło puchnie niczym zbyt niewyraźny detal

Spoglądam w niebo dwoiście –
już nie spojrzysz ze mną
bo nicość już nie do odpuszczenia
Bóg wie dokąd wykrzyczeć swoje
gdzie przechować głuchonieme refleksy

Zanim mnie ktoś podmieni
na dwoistą wielorakość
otwartych do krwi zdarzeń

będę z Tobą w tej trumnie.



Poznań,10.12.2022r.