- | version: 29.05.2011 21:50

Στέκεσαι όρθια
απέναντι στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας
κοιτάζοντας στο κενό.
Εκεί που η θάλασσα και ο ουρανός
φαίνεται να γίνονται ένα.
Εκεί που μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή,
χωρίζει το γαλάζιο της θάλασσας
με το καταγάλανο τ’ ουρανού.
Εκεί μακριά στο βάθος
το βλέμμα σου έχει κολλήσει.
Εκεί που φαίνεται
τίποτα να μην κινείται.
Εκεί που μοιάζει
ζωή να μην υπάρχει.
Στο κενό
στην λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή,
εκεί μακριά στο βάθος.
Για να παύεις να σκέφτεσαι,
να υπάρχεις για εσένα και τους άλλους.
Ν’ ακούς
και να σ’ ακούνε.
Να χάνεσαι
μακριά στο βάθος.

22.8.08