Życie pszczół

My, dzieci, patrzyliśmy na kocioł ze złotym miodem,
gładkim jak głownia noża i gęstym jak upał.
(Ale lato musiało być wtedy łagodne, a gdy przychodziła burza,
lizała nam dłonie deszczem i dyszała w twarze ozonem).

Plastry wirowały wolno nad ciemną przejrzystą taflą,
ale ich obroty nic nam nie mówiły.
Dziadek w stroju pszczelarza był dla nas obcym
człowiekiem z wnętrza ula.

Czy my, dzieci, na pewno nic jeszcze nie wiedzieliśmy
o szlachtowaniu królewien przez siostry,
o dwóch królowych w jednym kraju?

Pszczoły unosiły nad nami ciężkie brzęczenie
i nie pozwalały nam go dotknąć.