Konie moje

Kurz unosi się nad drogą –
W kłębach szarych lepkość pyłu,
Głuchy tętent niesie wrogo;
Ty – niedolo – zostań z tyłu!

Płynność ruchu, mięśni siłą
W kształtu falę się rozmywa;
Hebanowym wodospadem
Szumi rozwichrzona grzywa

Pędźcie cwałem! Przez urwiska! –
Moje konie cudne, wolne;
Zaciśnijcie los swój w pyskach,
Tnijcie na wskroś drogi polne!

Tętna tętent w cwał uderza
W żyły ziemi – czterotaktem.
Dokąd wszystko w tempie zmierza
Samobójczym – niemal – aktem?

Hej, me konie! Dalej, dalej!
Gnajcie szybciej! W przepaść skaczcie!
Ty im wodo łez swych nalej;
Brzozo, wierzbo – drogę znaczcie!

Prędzej! Jeszcze szybciej! Cwałem!
Moje konie gniade, kare! –
Zbudźcie wichrem sny ospałe,
Suchym stepom wróćcie wiarę.

Kto by zdołał was okiełznać,
Moje konie narowiste?
W nozdrza krew i dzikość wpełza;
Wiatrem wasze oczy szkliste…

Ni żywioły niepokorne
Nie poskromią was – spłoszone,
Bo wy, to żywioły wolne –
Konie me nieujarzmione!