Sara

Sara miała rude włosy

chowała je w szufladach

hebronowej Makpeli

gdzie siedem schodów składała

siedemsetną wędrówką



szeleściła szeroką spódnicą

jej szarością zasłaniała księżyc

szalom szalom szalom

unosiła lekko kąciki ust

i wyciągała białą dłoń



moje słowa należały do niej

do oczu wypełnionych złotem słońca

opadały na usta powolutku delikatnie

oklejały jak płatki śniegu

i nigdy ich nie było