narodziny

klęczę na czarnej od nocy podłodze,
z kartką papieru w lewej ręce
i piórem w prawej,
księżyc przygląda się ciekawski,
myśli „co za wariatka”.
a ja znowu jestem w stanie błogosławionym,
na moment przed urodzeniem wiersza.
oczy błyszczące,
usta lekko rozchylone,
czekam..
„tu dum”,
„tu dum”
bije serce.
nagle ręka podrywa się w spazmie,
długopis pluje atramentową krwią,
gwiazdy świecą mocniej,
anielskie dziecko przychodzi na świat.
rozkłada nieśmiało oblepione
wyobraźnią skrzydła,
otwiera szeroko wielkie oczy metafory,
grad słów uderza w nocną ciszę,
roztłukuje na dobre szklany sen
czający się pod powiekami.
oto narodziło się dziecko natchnienia.