Ballada dziadowska

Los żebraka losem przykrym
Każdy splunie ci pod nogi
Miast piątaka włożyć w czapkę
Ciśnie butem do podłogi

Kiedy włodarz domu tego
U którego siedzisz wrót
Zeźli się na ciebie tęgo
Już niewiele będziesz mógł

Dwa osiłki, stróże prawa
Co pół miasta wykończyli
Wezmą cię pod łokcie oba
I przeciągną tak pół mili

Aż zobaczysz znane miejsce
Jedno z dachem jakie znasz
Mokre, brudne i cuchnące
Gdzie na świat patrzysz zza krat

Jak mnie już do loszku wtrącą
To choć śmierdzi nie jest źle
Jest i zupa i kamraci
Ale tylko pierwsze dnie

Potem ciężko nazwać zupą
Na szczurze cienką polewkę
Gdy bogowie Ci sprzyjają
Dojrzysz czasem i marchewkę

A kamratów, psia ich mać
Strzeż się bracie, strzeż gorliwie
Nakablują klawiszowi
Co im z czasem wyznasz ckliwie

Jam porządnym jest żebrakiem
Co się włóczy, chodzi spać
Na karczmarnej swej ławeczce
I zbyt dumnym, żeby kraść

Więc nie będziesz szanowany
Przez kamratów - złodziejaszków
Którzy skopią cię nad ranem
Przy jutrzenki złotym blasku

Ale bracie mój, na Boga
- jeśli ten istnieje gdzieś -
Od złodzieja tuzin razy
Gorszy politykier - pies

Bo dziś bracie już nie można
Zabić kogoś dla pieniędzy
Tylko motyw polityczny
Jest dziś modny i nic więcej

Hej, nie ufaj więc takiemu
Gdy do celi ów dziś wejdzie
Znaczy - krętacz i oszołom
Nos swój długi wsadzi wszędzie

Więc się wtedy skumaj bracie
Z złodziejami tam pod ścianą
I obmyślaj jak najszybciej
Jak kapusia sprzątnąć rano

Gdy gadzinę ubijecie
Strażnik rękę wam swą poda
Za robotę podziękuje
Wpadnie za to mu nagroda

Lecz od dziś bój się cienia
Bo oto - w słonecznym świetle
Stałeś się i ty zabójcą
Już czekają ciebie w piekle

I ty jesteś polityczną,
Gnidą, świnią, ścierwojadem
Nim zatłukłeś, to uknułeś
Od dziś jesteś zwykłym gadem

Nie śpij nigdy już nad ranem
Boś następny jest w kolejce
Tam pod ścianą siedzi tuzin
Na twe czyhających miejsce