Ku starości

Pamięć wyblakła niczym karty stare
Tylko prześwita jak czubek łysiny
Jeszcze najmłodszych,
Świeżych wspomnień pare
Reszta jak w piasku zwarte koleiny

I nie masz innej ponad wzór stworzenia
Siły, świeżości co stoi nad lasem
Byś mógł się odciąć od śmierci korzenia
By nie gryziona była zębu czasem