wielki finał

maluj świat szronem duszo którego nie znasz
jak lód zastygły świat szkło obojętne tak
kolory i blask przyprószone bielą krzycz
maluj wciąż i płacz szyderczy zimny wielki

powiedz świecie że znasz odpowiedź na dal
gdzieś śnią o tobie bliźni pokonani już
a wśród zamieci przeżyć mróz trzaskający
całość realnie od stóp do głów zaśnieżył

barwni rozśmieszacze to nie są godziny gry
młodnieje tylko pora odlotu nadziei
dyscyplina znana wszystkim oszronionym

zaśpiewaj duszo szlak taki niewidzialny
przedziwną melodią przed którą milknie miłość
pobądź choć chwilę nim trwoga cię nakryje