W tym samym czasie

Tak leniwie płyną
te słodkie rozpaczliwe godziny,
kapryśna i bierna wskazówka
poślubiona wątpieniu
trzyma mnie za rękę
mówiąc
jeszcze nie teraz,
nie wczoraj,
nie dzisiaj,
nie jutro...
Niepewność
dzielona po kawałku.
Tak ciężko jest patrzeć
jak z każdą minutą
idea wspólnej wizji
wymyka się,
a ja
chwytam ją
za każdym razem gdy
odwracasz wzrok
i zabieram do domu,
na powrót
w deszcz łez,
na próbę życia
w tym samym czasie
choćby tylko w mojej głowie.