Oni

Zapatrzeni w błękit
Ozdobiony słońcem
Które z wolna gaśnie
Lecz ostatnim z odruchów
Roznieca ogień
Tworząc Malarza
I chmur
I dusz

Spoglądając w dal
Stoją w bezruchu
Jak Posągi
Skupione
Na Słońcu
Które nie może znieść
Wstydu
I umiera

Głęboka cisza
Nad brzegiem morza
Nie zadaje pytań
Miłości
Lecz kocha!