Sny w słowach

Potykają się o małe kamyczki
utkwione w stłumionej złości
słowa,
co budzone krzykiem
śniły o wielkich drzewach

wczoraj
i dziś

W nieskażonej świeżości
nieuchronnie giną słowa.
Zatrzymane na mieliźnie
umierają w początkowości

W najgłębszym uśpieniu
i cichej zadumie
triumfalnym orszakiem
znikają…
w bezdennej studni
niewypowiadalności

W snach żyją słowa
Jak ubrać sny w słowa?

Budzą się z krzykiem
jak co dzień

(nad grobem)