wędrowanie

kiedyś wędrowałam po smugach światła
odbitych od tafli jeziora

myślałam że jak nimfa
rozkołyszę je swoim oddechem
zauroczę
przypieczętuję zaklęciem
a pocałunkiem ust spragnionych
ochronię od wietrznego niepokoju

spotkałam ludzi – nie uwierzyli
poznałam ludzi – osądzili
poczułam ich strach – potępili

bajki się skończyły:
nie oglądaj się za siebie tylko idź
do przodu idź

przez świat w którym coraz więcej
pogardy