W rosie tęsknoty

cóż mi zostało po niebie
i marzeniach galopujących
niczym pegaz
między gwiezdnymi alejami

cóż pozostało po słowach
szybujących z ust do ust
tętniącymi życiem
pękły jak bańka mydlana

bladym świtem
w rosie tęsknoty skąpana
pozostawiona samej sobie
cichutko zapłakałam

zapomnę