5

przez labirynt

więc wszyscy jakoś
utkwiliśmy w tym kłamstwie
prześlizgując się po powierzchni
wrośnięci w halucynogenny świat
niedołężności pęknięć i dysonansów
rzędu lustrzanych okien

kiedy patrzysz tak na mnie
i prosisz by stąd uciec
poprzez labirynt podążając
za szlochem Ariadny
ciemność przytłacza – ten sam program

uwięzieni w zmierzchu
ruinach jesieni blokowisk
z naszym snem
nasze przestrzenie
z obietnicami deszczu – odnowy
/otępienie zaprogramowanego na umieranie ciała/

wrośnięta w koszmar
wstrząśnij mną bym się zbudził
bym więcej nie zapomniał
bym nie zapadał się głębiej