Zacisza

W okrutnych momentach (lecz naturalnych)
gdy samą siebie zwę puchem marnym,
hałasu przybywa w urojonych zaciszach,
które żyć mogą, lub nie zaznać życia
Wieść o zaciszach zupełnie nieznanych
wlewano we mnie rzeką nonsensów,
W słowach prostych lub wierszowanych,
chcąc jak z idiotą zawrzeć konsensus

I w końcu udało im się sprawić,
że uwierzyłam w ich bredni stek,
szczęśliwie ktoś inny umiał odtworzyć
życia w zaciszu spokojny bieg

Bo wszystko zależy od mego spojrzenia,
nawet w zacisza uwierzyć mogę,
jednak rozsądnie, bez przesadzenia,
by móc tam swoją przetrzeć drogę

Kiedy ktoś stara się mnie omamić,
mą głowę wypchać treściami z waty,
wtedy tą treścią chcę się pobawić,
kłamcy zaś mogę naparzyć herbaty

Gdyż to podobno jest nektar bogów
sławiony dzisiaj jak eliksir młodości,
to napój, który jednać ma wrogów,
każdemu zapewnić nieco miłości.

W strofie powyższej nie chodzi mi wcale
o dobroczynną moc chińskich ziół
(jak rzekł pan Adam)
chciałam tu sprawdzić, czy dar mam niezwykły
do władania mocą słów

Czy zwiodłam Ciebie, drogi czytelniku?
Czy zastanawiasz się, czym jest ta gra?
Usiądź spokojnie w swoim zaciszu,
niech Twoja refleksja najdłużej trwa.