Byle do rana...

Rozpłacza me oczy melancholia
Na chwilę cała woda we mnie solnieje
I pcha się do światła przez powieki
Jakby od tego zależało całe nieszczęście świata

Podkowa ust zagina parol na śmiech
Radość chowa się w kącie
Nieprzyjemnie krzywego zwierciadła
Co nie cieszy a odrzuca skutecznie

Każdy jasny punkt ciemnieje
Kurczy się w sobie i znika
Winna czerwień zalewa krwią
Sen… tylko sen… i księżyc

Świeć…
Leć…
Zostań…
Albo nie…

Zapytasz „po co?”
Wiem?
Nie wiem?
Właśnie po to…