[Objaśnienia]

Tym razem nie zamieszczę żadnego wiersza, tutaj wyjaśnię zagadkowe metafory, porównania, symboliki. Analizy i interpretacji się nie podejmę (przynajmniej teraz), ponieważ zajęłoby mi to zbyt wiele czasu.

"Majestat"
płomień - energia, temperament
cytryny, "cytryność" - spektakularny temperament, esencja majestatycznej osobowości
migdały, "migdało(wo)ść" - postrzegana skromność, uroczość, pruderia (lecz podmiot liryczny nie zauważa pruderii)
grejpfruty - p. cytryny (tu:mocniejszy temperament)
ocean sytości - zespół cech, doświadczeń godnych uznania
pustynny ogień - temperament, w którym brak jakiegokolwiek majestatu
wanilia, "waniliość" - coś, na co łaknie inna osoba, skromność (ale nie pruderia)
"Mów mi liczi!" - "Chcę słyszeć pochwały o mojej osobowości!"
"Ty żeś ślepy" - zwrot jednocześnie do adresata i do czytelnika :>
kartofel, "kartoflaność"- temperament niegodny uwagi, pospolity,
osmolona (zwykła) krew - (p. wyżej)

"Dwa wieszaki"

Istotnymi elementami są właśnie... dwa wieszaki.
Oba wieszaki symbolizują drogę życia, które tak czy siak, kończą się śmiercią. Absurd życia, stąd "wieszanie się na wieszaku"
Jeden: "Pierwszy - miłością, seksem, przyjaźnią/
przeciążony,"
Symbolizuje drogę bez zmartwień, uciekanie się do zabaw, hulanek, brak pracy czy nauki.
Drugi: "na drugim - szarugi,/
za rzeźniami więzów, z doraźną/
poświatą purpurową i wiedzą,"
Symbolizuje drogę z ciągłymi walkami, pracą, przedłużanie sobie życia nieprzyjemnościami, aby postawić się potem wysoko i jako światły umrzeć.
Łańcuchy, więzy, sznury - to to, czym przytrzymują nas przyjaciele, rodziny; odsuwają nas od karier, samorozwoju, żeby z nimi pozostać i się cieszyć życiem
Bartuś i Piotruś - zdrobnienie ich imion ma na celu przedstawienie ich brak indywidualnych cech, nieporadność wobec decyzji — między więzami a wszelkie inne "ważne rzeczy"
"Okazało się jednak, że pomiędzy
przyjaźniami na srebrzystych szczudłach" - Przyjaźnie i inne relacje są ważne i cenne, ale...

"oraz wyższymi celami w chmurach,
chmurach z deszczu, za którymi Słońce
o tych ambicjach światłem w purpurach
(woła, woła, nim nadejdą końce)" - są ważniejsze wewnętrzne ambicje (tak postrzegają bohaterowie)