"Skruszona pewność"

Wypalona ziemia wśród cichych obrotów spadających gwiazd.
w przelanej czary goryczy widnieje spód bijącego żalu
że nowa szansa ginie w chwili
- gdy starej istoty sensu pozbawili
misterne słowa utkane w dumie i porządku nowego świata
gdzie z pożogi zlepione domy, a z pyłu okucia,
i powietrze z dymu duszące, na każdym kroku w boleści
i pamięć obecna w popiołach ich kości
nadętych, zszarzałych, skruszonych…
i jeszcze w polu dźwięczą,
echa minionej chwały
koncerty wątłych głów,
które biedną duszę teraz męczą,
co za późno poznała bezsens swych snów.