Mróz namalował więcej kwiatów

Babci Stefani w 42 rocznicę śmierci (27 maj 1889 – 30 grudzień 1972)


Stałam się pomarańczowo - cynamonowa,
srebrna łuska zamieszkała w portfelu.
Na szczęście myśl krąży nisko.
Kilka metrów nad ziemią zdarzają się cuda.

Największe te nieopisane. Spotkania, rozmowy
Atmosfera gęstnieje i nie przytłacza ozdobami.
Bliżej kominka rosną cienie na ścianie. Przychodzisz,
gdy pod sufitem jeszcze zapach pierników.
Mam w ustach smak tamtych pieczonych jabłek.
W kieszeniach szarego fartucha niewiele słów.

Zbyt mało, by powrócić do wysokości
twojej dłoni, patrzeć przez dziurkę od klucza.
Zakładać pozbawione blasku stare broszki. Tylko
kolczyki i koronkowy kołnierzyk nabierają mocy.
Zawsze wędruję na tamtą polanę pod lasem. Myślą.