O burzy

Nadchodzi burza. Ołowiane chmury
I dreszcze budzi werbel grzmotu w dali
Ptaki w gęstwinach schronienia szukają
Iskrą pioruna niebo się zapali

Uwielbiam burzę. Zapach ziemi taki
Że chce się tańczyć do błyskawic wtóru
A gdy szum deszczu się w szelest zamienia
Czekam, aż ptaki się włączą do chóru

Jest w burzy groza. I jest coś takiego
Co każe wierzyć, że gwałtowne siły
Które grom niosą i wzbudzają trwogę
Tak szybko znikną, jak gwałtem przybyły

I jest też w burzach taniec potęg świata
Potężnych wichrów i wielkich zamieci
A my wierzymy, że po każdej burzy
Przecież na pewno słońce nam zaświeci...

Radośnie odetchnie i ciało i dusza
Świergotem ptaków i światła promieniem
Kolorem tęczy i uśmiechem kwiatów
No i zwyczajnie szalonym istnieniem