parasol

porządkuję się odosobnieniem
zdeterminowanie
przesunęło mnie na zewnątrz Europy

szłam za nią jak za nowym guru
jakże inna nieprawdziwa

rozpościerając zachłannie palce
wchodziłam w kryzys tożsamości

dziś z niedowierzania sztywnieją mi oczy
rozum w porę zasygnalizował
stop-

zasmakuj w sobie
nie pozwól rozsypać się sumieniu
daj rozkrzewić się prawdzie
zostaw po sobie jedynie zapach deszczu