Spłoszone ptaki…

To uczucie dał nam los, tak późno
pojawiłeś się i spokój zabrałeś
- nie wiedziałem miła gdzie jesteś
przez lata wciąż ciebie szukałem.

Mam męża z nim dzieci, są wnuki
jak postąpić, jestem w rozterce
- wiem kochana, bardzo się boisz,
że z romansu będą konsekwencje.

Pozostali więc w swoich gniazdach
chociaż myśli jak ptaki spłoszone
trzepoczą się teraz w ich głowach
niepokoi - uczucie spóźnione.