non omnis moria

non omnis moria
non omnis moria krzykną poeta na łożu śmierci.
rzeczywiście jeszcze trzy albo i cztery lata po jego śmierci tomiki z jego wierszami znikały z półek księgarni jak ciepłe bułeczki,
a potem przyszła transformacja nastało nowe pokolenie z głośniejszymi hasłami, z bardziej rzeczywistymi ideami i o nowych rzeczach zaczęli pisać.
i tak wiersze poety znalazły się w nielubianej antologii.
jeszcze parę dni temu a może miesięcy był jakiś szaleniec co wiersz poety czytał.
lecz jeden to zbyt mało by pamięć przeżyła
i tak non omnis moria przetrwało tylko jedno pokolenie.