Wymysłów

Wjechałem na tamę bogaty w dwa koła i równowagę.
Pode mną szarawa smuga biegła wzniesieniem na przestrzał.

Jeszcze tu gdzieś brzmiał dźwięk łopat, rumor ciężkiego sprzętu.
Rzucono wyzwanie rzece, by okiełznać ją w imię postępu,
by spokojniej płynęły tratwy niemal pod drzwi Bazyliki,
pątnicze modlitwy pod obraz. I dumny mógł być Rydz-Śmigły.

Naciskałem na pedały, odbierałem defiladę barierek.

Krótka to była duma. Zaraz potem był tupot kroków
w kolorze feldgrau. A z nim melodia "Eriki".
Mijali pierwszą przeszkodę, któż wie, czy nie nazbyt łatwo.
Ilu z nich tędy wracało, już bez butów i śpiewu?

Woda błyszczała po deszczach. Bujało samotną łódką.
Huczał strumień wydarty przez sam środek kolosa.

Zniknęły tratwy, spadł nurt. Szły zakochane pary
na przemian z pijanymi solistami. Motoryzacja przeorała szlaki
po ludowym asfalcie. Kto policzy, ile razy cerowano go na nowo.

Już blisko było do skrętu w zapach żywicy i cień.
Zwolniłem. Szlaban do parku zamknięty.

Tyle się tutaj splotło, tyle dobrego i złego.
Nad wszystkim jednak czuwały pokolenia wędkarzy.

Świerki zamknęły mi widok. A tam łowią. Więc jest, jak ma być.