Εις Αγαρηνούς

Ένας Θεός και μόνος
αστράπτει από τον ύψιστον
θρόνον × και των χειρών του
επισκοπεί τα αιώνια
άπειρα έργα.

Κρέμονται υπό τους πόδας του
πάντα τα έθνη, ως κρέμεται
βροχή έτι εναέριος
εν ω κοιμώνται οι άνεμοι
της οικουμένης.

Αλλ’ η φωνή του ακούεται,
φωνή δικαιοσύνης,
και η ψυχαί των ανόμων
ως αίματος σταγόνες
πέφτουν ’ς τον άδην.

Των οσίων τα πνεύματα
ως αργυρέα ομίχλη
τα υψηλά αναβαίνει,
και εις ποταμούς διαλύεται
φωτός και δόξης.

Μόνον βλέπω τον Ήλιον
μένοντα εις τον αέρα ×
τους τριγύρω χορεύοντας
ουρανούς κυβερνάει
με’ δίκαιον νόμον.

Φαίνεται εις τον ορίζοντα
ωσάν χαράς ιδέα,
και φωτίζει την γην
και των θνητών τα έργα
των πολυπόνων.

Όμως ιδού τα σκήπτρα
άφησεν, εβασίλευσεν ×
ότι ανάγκην το ανθρώπινον
στήθος έχει αναπαύσεως,
ανάγκην ύπνου.

Ποίος ποτέ του Θεού,
ποίος του Ηλίου ωμοίασεν;
διατί βωμούς, θυμίαμα
διατί ζητούν οι μύριοι
τύραννοι, κ’ ύμνους;

Ύψιστοι αυτοί! – λαμπρότεροι
αυτοί των άλλων! – μόνοι! –
λαμπροί, κ’ ύψιστοι οι δίκαιοι,
και μόνοι των ανθρώπων
οι ευεργέται.

Κριταί ως θεοί! και πότε
την αρετήν αθλίως,
πότε δεν εκατάτρεξαν;
πότε ευσπλαγχνίαν εγνώρισαν,
δικαιοσύνην;

Με’ υπερηφάνους πόδας,
καταφρονητικούς,
δεν πατούν το χρυσούν
συντριφθέν τώρα ζύγωθρον
του ορθού νόμου;