Εκ του πλησίον

Με κάτι από της γης οι ουράνιες δυνάμεις ανεβαίνουν
Συλλαμβάνεις εδώ ή έκεϊ ψίχα βασιλικού ή πυρκαγιάς το άπόσπιθο
Πού μέλλει ν' αποκαλυφθεί χρόνους πολλούς μετά το πρώτο σου
άγγιγμα
Καίει από τη μία όψη το ψευδές αλλά άπ'τήν άλλη
Του καθρέφτη γίνεται ύδωρ
Ξέρει δ ευθεος. Βγάνει άπ' τον κορυδαλλό κλώνους δεκάφυλλους
Κι από τις λίμνες των σκιών όλων μυριάδεςμινυρίσματα
Κάποιος πέφτει σαν λαχνός νάρκισσος
Αλλ'ακόμη κι αν λανθασμένος πρέπει να είναι
Δεν ή θέση του κενή μένει. Σάν παρατεταμένο
Παράπονο ήχος άναξ από ρικνή βάρβιτο
Της μνήμης τ'ατημέλητα διευθετεί. Και ιδού!
Μήνις παλαιών άθλων εκ νέου ζεσπά και ό νους ήμίβροτος αγωνίζεται
"Η δώθε το άδικο ειςχρυσόν ή κεϊθε το χαμένο αλλ' δχι
Ευτύχημα. Συνεχίζεται και από την αντίθετη φορά των υδάτων ό ρους
Μ'ευρήματα σελήνης και μικρής Ύακίνθης παρειών θραύσματα
Τα πάντα εντέλει ανάγνωση επιδέχονται
Του μύρμηγκα ή μυστηριώδης διαδρομή και της μελίσσης
το βόμβισμα
"Ε, Συμπληγάδες όλοι μας περνούμε
"Αλλες τον κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες
Στηθήτω μία Παρθένος κατάστικτη φιλιών ή άμώμητος.

Εγώ στη θέση της Παρθένου θα 'βαζα κληματόφυλλα!
Και μιαν ιδέα έλαίας.
Κλωνάρια λέξεων αδημονούν για Μάιο. Καθώς δραπέτες φωτοστέ-
φανων του Αη§ε1ίοο μια θέση αγίου διεκδικούν μέσα στο ίδιο ποίημα.
Διαβάζοντας Αθήνα αισθάνεσαι πόσο απέραντο χώρο καταλαμβά-
νει το άσκοπο στη ζωή σου και πόσο μια διαφορετική μέτρηση θα
κατάφερνε να προσδώσει στα γεγονότα του βίου σου τη συντομία
ονείρου.
έρευνασάτω
μεγαλάνορος Ησυχίας το φαιδρόν φάος
Φτάσε να συλλαμβάνεις αισθήσεις όσες και τα μουστάκια της γά-
τας σου.