Οιδίπους επί Κολωνώ

Και θάλλει ολοφούντωτος απ' την ουράνια
δροσιά ολοένα ο νάρκισσος θάμα,
στεφάνι πανάρχαιο για τους θεούς μας,
κι ο κρόκος μαζί που αστράφτει χρυσάφι.
Κι οι ολόδροσες κρήνες ακοίμητες πάντα
κι αστείρευτες, του Κηφισσού βρυσομάνες,
που μέρα τη μέρα κυλώντας αιώνια
τα πλούσια νερά τους στης γης μας τα στέρνα
τους κάμπους της κάνουν καρπούς να γεμίζουν