ΔΙΑΜΑΝΤΕΝΙΑ ΔΑΚΡΥΑ

Βραδυφλεγής ή ακαριαία
η παραγραφή θριαμβεύει
καθώς η ανθοφορία της ψυχής μας
χάνεται στα αβαθή του συλλογικού αυτισμού.

Τα διαμαντένια ακριβοθώρητα δάκρυά σου
πηγάζουν αργά απ’ τα κοιτάσματα των ματιών σου
φέγγοντας την ελπίδα των χειροποίητων ιδεών μας.

Περιφέρεις ανάμεσα στο πλήθος
τη ναυαγισμένη κοριτσίστικη αναμονή σου
αγγίζοντας και καμαρώνοντας ήσυχα και μελαγχολικά
τη γενεσιουργό σκέψη της άστεγης ελπίδας μας

Άϋλη μεγαλοπρέπειά μου...

Κλαίω γι αυτό που ζήσαμε,
κλαίω από χαρά για τα χαμηλά σπίτια μας
τα πλημμυρισμένα από λουλούδια
και για το μοναχικό μας δέντρο
που μεγάλωσε γρήγορα και θα μεγαλώσει κι άλλο
παρθενικό κι αταίριαστο
μέσα σε πλούτη που γίνανε ολογράμματα
και μέσα σε γκρίζα απειλητικά σύννεφα λήθης.

Ο άνεμος της ιστορίας δεν άλλαξε
κόπασε μόνο για λίγο...
Μέριασε για να περάσουν
οι υποσχέσεις που γράφτηκαν χωρίς μελάνη,
τα ομοιώματα των ιδεών,
οι χρηματομεσίτες των ελπίδων μας,
οι επιτυχημένοι πωλητές των οραμάτων μας,
τα πρότυπα των συλλογικών απωθημένων μας
και όλα τα άλλα εφήμερα υλικά της εποχής μας.

Γλυκιά διάθλαση της χαράς μου,
κυματοθραύστη της λύπης μου,
λιμανάκι της τρικυμισμένης μου ψυχής
και τρυφερό μου δάκρυ.

Η ξηλωμένη καθημερινότητά μας
αύριο αρχίζει πάλι.
Η ιδέα της μεγάλης φυγής δε μου ταιριάζει
δεν κατευνάζει το πνεύμα μου.

Πρέπει να μείνουμε εδώ
Όρθιοι!
Θα μείνουμε εδώ
Όρθιοι!
Γι αυτούς που μας τίμησαν
και για τους άλλους που δεν μας κατάλαβαν
Όρθιοι!

Άς πενθήσουν οι νικητές τη χαμένη αθωότητά τους...