Ciemność duszy.

pośród ciemności przemierzam życie
szukając swojego światełka
na samym szczycie rozpaczy stoję
znana rzeczywistość blednie z każdym krokiem
nie wiem co jest prawdziwe
a co okrutną iluzją jest
widzę miliardy słów
czuję niechciane obrazy w głowie
słyszę nienawistne spojrzenia
spadam, potem tonę
powierzchnia jest tak nierealna
powietrze pachnie nieznośnym wspomnieniem
poczucie bezsensu - marzenia nie mają znaczenia
strużka krwi
umieram.