portret

przed portretem stanęłam
i zapłakałam
nad osobą zamkniętą
w ramie czasu i lat
bez nieba i piekła
bez życzeń i strat

przed portretem stanęłam
w rękach ukryłam twarz
niedowierzałam
że jej dusza wypłowiała
a oczy straciły blask
że głowa wzniesiona
coraz bardziej obciążała kark

przed portretem stanęłam
i stałam przez jakiś czas
nagle lustro pękło
niszcząc cały mój świat

z ich części wyłoniły się
cienie ponure

mówiąc, że ofiar
było i będzie wiele