Myśl Niepojęta

W liczbie pojedynczej prawie nieuchwytna
Ciągle coś jej przeszkadza zachodzi od tyłu
Zakrywa oczy szarpie za końcówki nerwów

To przez nią te pierwiastki planety wzory
Jak z rękawa ulicznego czarodzieja
I jeszcze roztrząsanie snów rozbieranie przyczyn
Igła po igle ze stogu wszystkiego

Ile twarzy kobiet przybierał niepokój
Gdy milczał twój telefon od minionej nocy
Zawstydzona wyobraźnia podrywa z ukłonu
Twórcę wśród owacji przed premierą dzieła

Ciąg dalszy nastąpi jabłko spada z drzewa
Spór ugrzęźnie w gardle gęstniejącą śliną

Nieświadomi będą leżeć na polanie
Płaskiej jak ziemia która ich zrodziła
Wpatrzeni w obłoków potarganą przędzę