Skarby

Nie-realia w których żyjemy
Na tej szarej płaszczyźnie
Gdzie brakuje przestrzeni
Mówili o ojczyźnie

Występując przed szereg
Krzyczał o wolności
Chciał rzeki zawrócić bieg
O moja wspaniałości!

Nieuchwytna, niezgłębiona
W grocie skarbami wypełnionej
Pozostanie tylko ona
Która zwie się domem

Miłość która złotem
Szczerość jak brylant świeci
Pokój podszyty jedwabiem
Tym matka uraczy swe dzieci