Lustro

Martwych punktów w przestrzeni
jest więcej niż ktokolwiek mógłby pomyśleć
w wolnej chwili.

Ciało drży,
telewizor śnieży.

Dalej szukam.

Za oknem od rana do nocy
szarówka.

Szuka się trudno.
Szukać to sztuka.

Nie staram się już jak dawniej,
moja twarz w lustrze
jest coraz większa.

Puchnę od zębów,
(tak sobie to tłumaczę),
szarzyzna twarzy nie od stalowych oczu,
a z codziennego wstawania,
podkreślona linią
aparatu.

Chyba jestem
następny do raju.