biorę głęboki oddech

biorę głęboki oddech, spoglądam w niebo,
gwiazdy cicho gasną jak pet pod podeszwą,
życie ucieka z drzewa, liść opada,
krople rosy osadzają się na adidasach,
wiem, moje dni tez są chłodniejsze,
gdy nie ma ich w pobliżu ucicha serce,


dotąd stabilny grunt ucieka z pod stóp,
jej niewątpliwa poetyczność jak kurz
wciąż wraca i osadza się, przy mnie
zostanie dopóty, dopóki jego nie wytrę,
dziś wiem, że tego nie chce uczynić na pewno,
lecz nie pozostaje mi nic innego - to mnie udusi,


już przy narodzeniu skrzydła odcięli,
zniewolony anioł w nieczystej bieli,
chcę polecieć i wybić się ponad wszystko,
wszystko mieć za sobą, uciec za horyzont,


życie zabarwione smutkiem i melancholią,
śmieje się w twarz niczym klaun przed widownią,
ostatnie rozdanie kart, nadzieja życia
jest nikła, śmierć wygrywa - ma strita.