na wróble strach runął

ona nie jak w polu na wróble strach
więc nie mogła być po prostu trwać
na przekór deszczom niespokojnym co targają sad
na przekór ptaszętom codzienności
jaskółkom trosk chętnym wydziobać ostatnie okruchy szczęścia

o ironio
z perspektywy ptasiej przyszło zobaczyć
to co jest a czego nie ma
ufność w szaleństwo co z prochu powstała
w proch się obróciła ku chwale marazmu

kruki i wrony w smole skąpane
już samym kolorem spłoszyły jaskółki
na wróble strach runął
sromotnie rozdziobany