Dla Teresy

Z walizką,
Nie do Pragi,
Do Warszawy.

By móc zapalić,
Przed jego oczami.

By sączyć Beethovena,
Odstawiać lampki wina.

Czuć muśnięcia w teatrze,
Zlizać ciastko z widelczyka.

Odkładać Kunderę,
By kochać gwałtownie.

Rwać dla siebie,
Chwytać miłość!
Byle wzajemnie.

Byle już nie usłyszeć,
Gwizdka konduktora.

Daj mi wieczny lęk,
Byle niepotrzebny.



("Nieznośna lekkość bytu" Milan Kundera)