Testament twój

jak sylvia albo jeszcze inna suszę grzyby
w kuchence. duchówce otwartej na rozcież

i wiem że dobrze byłoby już wyletnieć w tej chwili
złagodnieć. po wszystkim obeschnąć

zawsze myślałam że jakby co to odpłacę Bogu wierszami
o zielonych kiełkach rzodkiewki. czystym niebie. deszczu
spływającym w czarne dziury. naturalnie. moich pięknych oczach
dla których wszystko zaczęło się wcześnie rano

zapomniałeś już trochę

że jak umierać to powoli. pomału zdejmować buty. rozplątywać włosy
oglądać swoje palce. w kilku ułożeniach i pisać co się zostawia i komu.
tobie ślizgawki. ciasne łyżwy niedomyte kubki i wybór sukienki.
koloru w którym będzie mi dobrze. najlepiej

pamiętaj że czerń zawsze mnie postarzała
a ja chcę młodo. ja chcę najmłodziej