Mój Pastelowy

Pastelowymi barwami
kreśląc
to, co między nami
niewyjaśnione.
Owszem, możesz dziś stąd uciec
jednak
czy nasz złoty kruszec
cię zrozumie?
Nie sądzę.

Dusza jest tam, gdzie przyjaciele,
chociaż, wiem, nie potrzebujesz ludzi,
żeby funkcjonowac jak maszyna.
Na dodatek, każda tym się łudzi,
że pozostanie na zawsze młoda,
że do życia, pełnego spełnienia
konieczne tylko śrubki i baterie.
Tymczasem, twoje prawdziwe marzenia
więdną
jak obłoki na wietrze
bledną
jak kwitnące powietrze
pełne niezapisanych kart.
Obudź się. Żyj, mój Pastelowy.
Choć nie jesteś tego świata wart.