***

Niestety, nie jestem
do szpiku kości zwyczajnym człowiekiem
I nie bawią mnie uczucia
kłamliwie nazywane miłością.
Trudno jest żyć, gdy ludzie wciąż tak samo
Bełkocząc , w bezmyślnym słów nikną potoku.
I piechotą przez pustynię wartości
Ciężko szukać źródła wybawienia.
Znikąd pomocy, a może przyjdzie sama?
Oddech nieludzko impulsywny przystaje,
A wzrok mętny daje chwilę wytchnienia.
Brak już sił i heroicznej odwagi
By przyjaciela w ramię postukać,
Mówiąc cicho,
nieruchomym zadrżeć powietrzem:
Czy ty też chciałeś mieć baranka?
Wielkie oczy zgromią cię chorą myślą,
Zaogni się gniew na pulsującej skroni.
Lepiej więc nie pytać
I trwać w błogiej niewiedzy,
W świecie zwyczajnych ludzi,
Skulony siedząc niewinnie
Jak u Pana Boga za piecem.

[2009]