***(Dla Nas wschód słońca...)

Dla Nas wschód słońca
staje się synonimem Śmierci.
Wracamy do domów
by na poduszkach złożyć swe ciężkie głowy
lulane do snu kołysankami
klątw Naszych żon.

Rankiem się podnosimy
zmęczeni bohaterowie
Nieustraszeni zdobywcy szynków.
Zmywamy z siebie z żalem
zapach poprzedniej Nocy.
Wsiadamy do pociągu życia
objeżdżając
wszystkie stacje krzyżowej drogi.

Mozolnie powoli godziny Nam się toczą
ołowiane nogi
poruszamy z jękiem.
Aż nagle stajemy
i oczy przekrwione spod zmrużonych powiek
żegnają uśmiechem ostatni promień słońca
a wyschnięte usta
otwierają Nam się w niemym krzyku
Nietzsche!