Mężu,

bezwiednie wierze w pewne rzeczy
żeby roztrzaskać o skarpę marzeń ponownie swą głowę
ale chce daje się temu ponieść

to nie jest tak jak myślisz
że oceniam, że samą siebie muszę wykazać

ludzie dla mnie to natchnienia
farby na obrazach
cienie w oknach poruszające firany
potrafią dać wenę, lecz dla siebie samych
nie istnieją


mnie to tak strasznie przeraża
paraliżuje
każdy dzień, każda godzina przeżyta bez mojego w niej udziału
przecież ja umrę!
nieustannie się zbliżam do tego momentu
jestem chora, wszyscy jesteśmy chorzy


ty jak zwykle spokojnie wstajesz rano
pobudzasz mnie tym samym placem
idziesz, strachu nie widząc


gdy to mówię śmiejesz się
ale ja cie dobrze znam nie ma w tobie zabawy
udajesz że żeby być wolnym nie trzeba znać zła
zawsze to robisz, gdy słów na mnie brak
chce tylko czuć może za mocno,pewnie za często
znasz mnie
powiedz mi raz jeszcze jak niezwykła jest nasza miłość

i jeśli zechce odejść
nigdy nie mów ze to chyba dobry pomysł
boleśnie zabij
bo od miłości się nie ucieka
nie wybiera lżejszej
kocha się ciągle tym samym sercem