Sowa

W starym dębie w środku lasu
Mieszka stara, mądra sowa,
Co nie znosi wprost hałasu,
Bo ją ciągle boli głowa.

Całe dnie w swej dziupli siedzi
I przed słońcem wciąż umyka
I nie znają jej sąsiedzi,
Bo o świcie w dziupli znika.

Nocą zaś, gdy wszyscy zasną,
Gdy jest mrok i cisza głucha,
Gdy promienie słońca zgasną
Na swym dębie cicho huka.

Całe noce sama siedzi
Pośród liści drzew schowana,
Zastanawia się i biedzi
Od wieczora aż do rana:

„Czemu wciąż mnie głowa boli?
Od słońca czy od hałasu?”
Myśli sobie mądra sowa
Na swym dębie w środku lasu.

Całe noce duma sowa
I nie może znaleźć rady.
„Od czego mnie boli głowa?
Wnet wyrzucą mnie z posady!

Jak mam radzić innym skoro
Nie wiem, gdzie mych trosk przyczyna?
Czemu głowa, oczy bolą
Jak tylko się dzień zaczyna?


Mądra jestem, wykształcona,
Każdy mnie o radę pyta.
Może jestem przemęczona?
A może to ptasia grypa???”

Zerwała się przestraszona,
Do puszczyka poleciała:
„Ratuj kumie, chyba konam,
Wnet mi pęknie głowa cała.”

Puszczyk trochę się napuszył,
Głową kręcił, łypnął okiem
I rzekł: „Sowo, nadstaw uszy.
Może Ty masz coś ze wzrokiem?

Do lekarza czas się zgłosić,
Już nie jesteś taka młoda.
Zacznij okulary nosić
Jak Cię ciągle boli głowa.”


* * *

Do lekarza poszła sowa.
Gdy włożyła okulary…
Przestała ją boleć głowa!!!
„Rację miał ten puszczyk stary.

Odkąd wzroku nie wytężam
Głowa mnie nie boli wcale!”
Dziś puszczyka ma za męża.
Aaaaa! I widzi doskonale!


Bydgoszcz 1.04.2010