Βράδια σαν και το αποψινό

Στην αρχή ήταν παγωμένο, έτσι έλεγες πάντοτε. Για πολύ λίγο όμως· μετά, γινόταν ένα απαλό και δροσιστικό χάδι σκέτη ανακούφιση για τις άκρες των ποδιών μας. Όταν έφευγε προς τα μέσα, παρακαλούσες να γυρίσει και πάλι πίσω και εκείνο πηγαινοερχόταν σαν να μην είχε τελειωμό· όχι, δεν είχε τελειωμό.
Το υπόλοιπο μισό απ' τα κορμιά μας, ξαπλωμένο στη συνήθη μονή θαλασσί πετσέτα, με τις πλάτες μας να αναπαύονται εκεί που λίγο πριν πίεζαν αριστερά-δεξιά προσπαθώντας να φτιάξουν το θρόνο τους. Πάνω εκεί που το κύμα έγλειφε την αμμουδιά σχηματίζοντας κάτι σαν φυσικό μαξιλάρι. Κοιτούσαμε τον ουρανό και οι αναπνοές μας γέμιζαν με τις δροσερές εκπνοές της θάλασσας.
Τί να σκεφτείς τέτοιες στιγμές; Το μέλλον;
Εγώ ήξερα τι έπρεπε να κάνω, να βρω το πιο λαμπερό αστέρι για να σου πω: «Να, κοίτα, σ' αυτό θέλω να πάμε απόψε». Εσύ πάλι περίμενες υπομονετικά με τη ματιά σου να προσπαθεί να απλωθεί σ' ολόκληρο τον ουράνιο θόλο, προσμένοντας το «γεγονός». Για να είμαι ειλικρινής προσευχόμουν σιωπηλά - ψάχνοντας και γω - να τα βλέπαμε να καίγονται τρέχοντας και να σβήνουν στον σκοτεινό πίνακα ζωγραφικής. Θα προλαβαίναμε. Θα προλαβαίναμε! «Θέλω να είμαστε μαζί ως το τέλος του κόσμου» θα σκεφτόμουν, ελπίζοντας ότι το ίδιο θα ευχόσουν και συ· ήμουν τόσο βέβαιος πως θα σκεφτόσουν το ίδιο.
Ήσουν πάντοτε ξαπλωμένη στα αριστερά μου, δεν ήταν τυχαίο, ήταν επιλογή μου. Αισθανόμουν ότι η καρδιά μου ήταν έτσι πιο κοντά σου, προστατευμένη, ζωντανή, να χτυπά στον ρυθμό σου.
Έψαχνα να βρω την παλάμη σου. Να την κρατήσω με τη δική μου, με τρόπο που θύμιζε ιεροτελεστία. Με το δικό μας τρόπο. Πρώτα ο αντίχειράς μου αγκαλιάζονταν τον δικό σου. Μετά ο δείκτης μου με το δικό σου. Μετά το μεσαίο μου με το δικό σου. Μετά ο παράμεσός μου με τον δικό σου. Μετά το μικρό μου με το δικό σου. Και αφού όλα τους αισθάνονταν άνετα και βολικά, τα δύο μας χέρια έσφιγγαν σαν μια γροθιά που έμοιαζε να ήταν αδύνατον να την ανοίξει η οποιαδήποτε δύναμη του σύμπαντος.
Ήταν τόσο τέλεια τα χέρια μας όταν έκαναν αυτό το παιχνίδι, δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό· το παιχνίδι.
Και έτσι κάπως - ίσως πολύ πιο όμορφα από ότι πρόλαβαν και πάτησαν τα πλήκτρα - περνούσαν τα βράδια σαν και το αποψινό.
Δε μου λείπουν όλα αυτά, θα ήθελα να το ξέρεις. Έχω τον τρόπο μου και μπορώ να γίνομαι εγώ αυτός ο Άλλος που τώρα τα μοιράζεστε. Νιώθω τα πόδια μου να παγώνουν δίπλα στα δικά σου. Νιώθω αυτήν την παγωνιά να ανεβαίνει σιγά-σιγά προς την καρδιά μου. Εσύ το νιώθεις μωρό μου;