tumiwisista

nie dzielisz się na czworo
pogodzony z każdym dniem
spokojnie dogasasz promieniem
między gałęziami cedząc chwile

nie tak dawno kompletnie zielony
a już rumienisz się wstydem
z odwagą dojrzałeś bez słów
witając bez grymasu upadek

istniejesz gdzieś na granicy
między ciszą a krzykiem
zaprenumerowany przez życie

umierasz tak samo głupi jak wiosną