adinterim

co potwierdzałoby życie?
„dlaczego zużycie ma świadczyć o moim istnieniu?”
złowione chwile ciszy, w których przekonuję siebie
że niczego nie można utracić.
nierealność pustej ulicy.

jesteś?
mierz swoje życie śmiercią.

poddaję się iluzji, wchłaniam pustkę ulicy.
kojąca ciemność – zatrzymać ją w sobie i trwać.
w eksplozji duchowej katatonii powtarzam:
pamiętaj wrażenia.
przemów ciszą.

po co poszłaś w tamtym kierunku?
czy to twoje miejsca?
czy jakiekolwiek miejsca możesz nazwać twoimi?
ogarnij wszystko sobą do utraty siebie.
zapomnij tak, by pamiętać.

proszę,
przemiń.