Bez

Majowe róże w ciszy rozkwitają,
pośród dni, które pamięć już gubi,
zielone słońce nad światem się kładzie
jak dłoń łagodna, co niebo polubi.

Jak Maryja — w świetle ukryta,
rozsiewa ciepło na wszystkie strony,
i każdemu podaje swoje dłonie,
by nie był więcej w świecie zgubiony.

Jeśli pokochasz promienie różane,
jeśli w nich twarz odnajdziesz i świt,
słońce przemówi do ciebie spokojem
i w sercu rozjaśni najcichszy byt.

A ja w tej chwili — prosty i cichy —
kocham i pragnę wśród wonnych drzew,
by kwitł na nowo różany bez we mnie,
jak maj, co niesie oddech i śpiew.