Śmierć poety

My rating

Moja ocena

Jeden z moich znajomych poetów powiedział kiedyś, że wg niego nawet człowiek, który nie pisze, jest poetą - kiedy czyta poezję, w jakiś sposób przetwarza ją sobie, wyobraża i odczuwa.

Karolina Helena na pewno jest osobą mocno czującą, bo gdyby nie to, nawet nie zastanowiłaby się nad swoimi myślami, uczuciami i nie sięgnęłaby po pióro:-)

Kwestia warsztatu: zawsze warto pracować. Wydaje mi się, że jest tu za dużo rymów i to rymów zbyt dokładnych - te przeplatane brzmią lepiej, ale tam, gdzie są zrymowane 4 wersy pod rząd, zatraca się melodyjność i przez to też myśl i uczucia, które Autorka chciała przekazać, tracą.

Po prostu trzeba to podać na troszkę innej tacy:-) Nie zrażać się, pisać dalej i polerować;-) Może w ramach ćwiczeń próbować wyrażać swoje myśli wierszem białym - są różne rodzaje wierszy i poeta może wybrać sposób wyrazu, który mu odpowiada najlepiej;-) Ale z rymów też nie rezygnować:-)

@Krzysztof Cysior Deroń

Proszę, szanujmy się nawzajem - miło by było, gdybyśmy wszyscy na tym forum pisali słowa: "Ty", "Ci" itp. z dużej litery:-) Wiem, że z pośpiechu można nie zauważyć błędu, ale to później wygląda tak nieelegancko... zwłaszcza, jeśli jesteśmy poetami i każde słowo znaczy dla nas tak wiele...

Biorę Helen w obronę

Bo ona nigdy nie ukrywała ani ile ma lat ani też faktu, że stawia dopiero pierwsze, troche nieporadne kroki na tej niwie. Fascynuje ją słowo pisane a czyż nie jest to w dzisiejszych, konsumpcyjnym mocno czasach, wielka sprawa. Moja rada: dużo czytać innych poetów a własne pisanie odstawiać zawsze na kilka dni, aby dojrzało oraz aby własne emocje uspokoiły się na tyle, aby nabrać dystansu do własnego wiersza, to jest to o czym mówił także miromaj.

Moja ocena

dużo jest racji w poniższych komentarzach,
a od siebie dodam, że najbardziej przydaje się
dystans do siebie, wówczas pisanie przestaje być mordęgą,
a stać się może nawet dobra zabawą
:)

Mój bład

Przepraszam, źle zrozumiałam co miał na myśli Pan

@Krzysztof Cysior Deroń

A ja nie napisałam że twierdzisz, iż autorka wiersza nie ma uczuć :) Napisałam obiektywnie komentarz, czytając tylko odpowiedź na Twój, w którym zakłada że dobrze swoje uczucia ukrywa :)

Jedynie do kwestii rapu o którym wspomniałeś się jakoś tam na swój sposób ustosunkowałam ;P

My rating

@Zwyczajna

Ale ja nie powiedziałem, że nie czuje, lecz, że za mało dotykowo ...

co do kwestii pisania, zgadzam się w stu procentach :-)

a kwestia rapu? No cóż w sztuce każdą teorię można przełożyć na korbę :-)

Kto pisze takie wiersze...

nie może nie czuć. Myślę, że pisząc takie wiersze, masz w sobie niesamowite pokłady uczuć. Każdy odbiera świat indywidualnie, na swój sposób. Tak też przekłada się to na Nasze pisanie. Twoje jest właśnie też taką indywidualną formą wyrażania uczuć i to mi się podoba. Konsekwentnie poszerzaj swoje horyzonty i nie przestawaj pisać :)

Co do kwestii rapu, uważam że to również wielka sztuka i specyficzna forma wyrażania uczuć czy przekonań :)
Pozdrawiam serdecznie

@Krzysztof Cysior Deroń

Dziękuję za szczerość.
Zgadzam się z całym Pańskim komentarzem.
Jeszcze nikt w prost mi nie powiedział, że zapomniałam czuć, albo może dobrze to ukrywam, więc dziękuję raz jeszcze i na prawdę do serca biorę sobie wszystkie Pańskie słowa.

Moja ocena

wiesz za co dostajesz jedynkę?
wiesz?
za brak czucia ...
bo czujesz ...
bo gardzisz ...
bo boisz się wysrać na cały ten świat ...

przypatrz się samej konstrukcji, swojego dziecka, ale nie popadaj w narcyzm ... przypatrz się i zastanów ... co jest dziełem, a gdzie jesteś ty ...

A jak kiedyś zrozumiesz, że w wiersze się wwiewa uczucie, a nie rap ...
to wtedy świat się dla ciebie otworzy ...

Twój wiersz jest zamknięty, ponieważ ty krzyczysz ...
Pokaż ból prawdziwy ...

Żyj, walcz i pokaż też, że życie jest wartością przez płatki i bławatki, ale też przez sranie i rzygowizny