Kolacja wdowca

grzebie widelcem w talerzu,
wydłubuje spomiędzy nitek makaronu kęsy wspomnień,
ledwie odróżnia się od ciemnego tła

jest skupiony jak chirurg,
skupiony na przypadkowym daniu,
a nie wie, co je -
ważne, że makaron przypomina ich ostatni wspólny posiłek w szpitalu
- on wmuszał w siebie chińskie danie z pudełka,
ją kroplówka karmiła resztkami życia,
a przecież kto zjada ostatki ten...

siedzi poszarzały, skoncentrowany
na ostatnim kęsie pamięci